Miskramen uitgelegd: oorzaken van zwangerschapsverlies

Een miskraam kan volkomen verwoestend voelen, ongeacht op welk moment de zwangerschap eindigde. Het is belangrijk mild voor jezelf te zijn in deze moeilijke periode. Inzicht in de mogelijke oorzaken en hoe vaak miskramen voorkomen kan ook deel uitmaken van je verwerking.

Miskramen komen voor bij ongeveer 15-25% van alle klinisch vastgestelde zwangerschappen, bijna 1 op de 4.

Het is een heel persoonlijk onderwerp waar weinig over wordt gesproken. Dat doet mensen die een miskraam meemaken tekort. Hoewel de ervaring isolerend en eenzaam kan voelen, komt ze veel voor. In de meeste gevallen wijst een miskraam bovendien niet op een ernstig probleem.

Wil je bemoedigend nieuws horen? De kans dat je volgende zwangerschap volledig gezond verloopt is 76%. Dat zijn gunstige vooruitzichten.

Wat is een miskraam?

Een miskraam is het spontane verlies van een zwangerschap, vaak om onbekende redenen. Het embryo stopt met ontwikkelen door uiteenlopende problemen, van genetische afwijkingen tot afwijkende hormoonspiegels.

Er zijn drie verschillende soorten miskramen: pre-embryonaal, embryonaal en foetaal.

• Pre-embryonale miskramen vinden plaats vanaf de bevruchting tot ongeveer het einde van week 4, rond de innesteling. Ze hangen vaak samen met problemen bij de innesteling, bijvoorbeeld door dun baarmoederslijmvlies of een laag progesterongehalte.
• Embryonale miskramen vinden plaats in week 5-9, wanneer de organen zich beginnen te vormen en zuurstof en voedingsstoffen via de placenta worden doorgegeven. De oorzaak ligt meestal bij genetische problemen of een laag progesterongehalte.
• Foetale miskramen vinden plaats vanaf week 10 tot aan de bevalling, wanneer het contact met het bloed van de moeder volledig tot stand is gekomen. Ze kunnen verschillende oorzaken hebben, doorgaans anatomische problemen, auto-immuunreacties of problemen met de bloedstolling.

De meeste miskramen vinden plaats in de pre-embryonale en embryonale fase en worden vaak in verband gebracht met een genetische afwijking. Dit heeft vaak weinig tot geen verband met problemen in een toekomstige zwangerschap.

Waardoor ontstaat een miskraam?

Een miskraam kan uiteenlopende oorzaken hebben. Vaak is moeilijk vast te stellen wat precies de oorzaak was. Veelvoorkomende oorzaken zijn:

• Progesterontekort: in de eerste 6 weken van de zwangerschap wordt progesteron uitsluitend afgescheiden door het corpus luteum, het restant van de follikel na de ovulatie, als reactie op het zwangerschapshormoon hCG. Soms kan een te laag progesterongehalte tot een miskraam leiden. Het is belangrijk te weten dat aanvullend progesteron alleen kan helpen bij het voorkomen van miskramen die door een laag progesterongehalte worden veroorzaakt.
• Antifosfolipidensyndroom: als je meerdere zwangerschappen hebt verloren, kan je arts je bloed hierop onderzoeken.
• Een te korte luteale fase: wanneer de luteale fase, de tweede helft van je cyclus, korter is dan 10 dagen, kan de menstruatie beginnen voordat een bevruchte eicel zich in het endometrium kan innestelen. Dit kan worden behandeld. Als dit bij jou speelt, kun je met een gynaecoloog of natuurgeneeskundig arts bespreken hoe de luteale fase kan worden verlengd.

Andere mogelijke oorzaken zijn structurele chromosoomafwijkingen, problemen met de kwaliteit van zaadcellen, infecties, afwijkingen van de baarmoeder die innesteling belemmeren, niet goed gereguleerde diabetes mellitus, anatomische afwijkingen, immunologische problemen en andere onbekende oorzaken.

Tekenen van een miskraam uitgelegd

Een miskraam verloopt bij iedereen anders. Bij sommigen begint hij met lichte tot hevige krampen of bloedverlies en het verliezen van weefsel. Anderen merken pas tijdens een echo zonder zichtbare hartslag dat de zwangerschap is geëindigd. Doordat zwangerschapshormonen zoals progesteron bij een miskraam beginnen te dalen, kan bij sommigen ook de BBT afnemen doordat het temperatuurverhogende effect van progesteron wegvalt.

Wanneer hulp zoeken

Ga altijd naar je arts als je denkt dat je een miskraam hebt. De volgende situaties worden beschouwd als herhaald zwangerschapsverlies en moeten zeker worden onderzocht: 2 miskramen zonder levendgeboren kind, of 3 zwangerschapsverliezen na een levendgeboren kind. De arts kan beginnen met genetisch onderzoek en bloedonderzoek om na te gaan of er een behandelbare auto-immuun- of stollingsaandoening is, zodat een zwangerschap mogelijk wel kan worden behouden. Dit is hoe dan ook een goed moment om extra hulp en steun te zoeken.

Opnieuw zwanger proberen te worden na een miskraam

Zwangerschapsverlies kan je hormonen flink ontregelen. Hoe je lichaam herstelt hangt onder meer af van hoelang je zwanger was. Bij een verder gevorderde zwangerschap of na een D&C-procedure kan het bijvoorbeeld langer duren voordat de hormonen zich reguleren en de cyclus weer regelmatig wordt.

Als je lichamelijk en mentaal tijd hebt gehad om te herstellen, kun je weer beginnen met ovulatietests en BBT-metingen. Zo kun je volgen wat je lichaam doet terwijl je hormonen zich opnieuw reguleren. Veel vrouwen kiezen ervoor minstens één volledige menstruatiecyclus te wachten voordat zij opnieuw proberen zwanger te worden, maar deze beslissing neem je samen met je arts.

Het kan weken tot maanden duren voordat je lichaam zich opnieuw reguleert. Gebruik deze tijd voor goede zelfzorg, om je voedingsstoffen aan te vullen, voldoende te rusten en stress te verminderen met bijvoorbeeld yoga, therapie, affirmaties of meditatie. Heb geduld terwijl je lichaam zijn ritme terugvindt en registreer zoveel mogelijk informatie over je cycli in de Premom-app.

References