| "Vrouwen helpen hun ovulatie slimmer bij te houden" | 
Dit zijn mijn eigen woorden over zwanger worden op mijn 42e met een lage AMH-waarde. Mijn naam is Lisa, ik ben 42 jaar en dit is mijn reis naar waar ik nu ben.
Waar het begon
Toen ik voor het eerst probeerde zwanger te worden, was dat nadat ik op mijn 35e een gemiste miskraam had. Mijn partner en ik zeiden tegen elkaar dat we, als we een kind wilden, het beste nu konden beginnen omdat de vruchtbaarheid van vrouwen ieder jaar afneemt. Daarom begonnen we met Premom de ovulatie en menstruaties te volgen.
Zes zwangerschappen en te horen krijgen dat ik de hoop moest opgeven
Mijn eerdere verlies zette mij ertoe aan regelmatige cycli en de ovulatie te gaan volgen. Premom hielp mij 6 keer zwanger te worden, maar die zwangerschappen eindigden helaas in verlies. In 2022 ging ik naar een vruchtbaarheidsspecialist. Die zei dat de kans op een baby lager was dan 4%, mijn AMH-waarde 0.3% was en ik diabetes type 2 en een hoge bloeddruk had. Dat brak mijn hart en zette een rouwproces in gang om het idee dat ik nooit een kind zou krijgen. We besloten niet langer te proberen en te genieten van het leven dat we hadden, met reizen en vrijheid.
Twee jaar later: de diagnose perimenopauze
Ik bleef mijn menstruaties in de app volgen , zodat ik wist wanneer ik maandverband bij me moest hebben. Na ons laatste verlies besloten we dus 2 jaar lang dat het genoeg was geweest. Mijn cycli werden langer en de bloedingen lichter of juist heviger. Mijn arts deed onderzoek en vertelde afgelopen december dat ik in de perimenopauze zat. Ik dacht: dit is het, dit is beslist het teken dat ik moet accepteren dat het voor ons nooit zou gebeuren. Ik wilde niets liever dan mijn man een biologisch kind geven. Het brak mij op manieren die alleen een vrouw begrijpt; je voelt alsof je lichaam kapot is. We gingen door veel emoties en therapie om de mentale gevolgen voor mijte verwerken.
Wat Premom mij gaf
Ik vond Premom via Google, meldde me aan en heb de app jarenlang gebruikt, zowel wanneer we probeerden als wanneer we dat niet deden. De app is heel nuttig. Het troostte me om te zien dat andere vrouwen vergelijkbare ervaringen hadden en dat ik niet alleen was. Met Premom leerde ik veel over mijn vruchtbare periode, ovulatietestsen de steun van andere vrouwen die hetzelfde meemaken. Daardoor voel je je minder alleen. De app was een enorme steun.
Werken aan mijn gezondheid en mijn moeder verliezen
Na dit alles richtte ik me erop mijn diabetes in remissie te brengen. Daarbij verloor ik maar liefst 120lbs en voelde ik me geweldig. Mijn moeder overleed in januari 2026 en de familie organiseerde haar begrafenis voor 20 maart 2026. Mijn belangrijkste doel was op een gezonde manier te rouwen en de begrafenis bij te wonen. Ik bleef mij richten op mijn wandel met Jezus Christus, vond troost in gebed tot God en vroeg om kracht om door mijn gevoelens heen te komen. De dag van de begrafenis brak aan. We woonden die bij en konden haar eindelijk te ruste leggen.
De dag na de begrafenis
De volgende dag voelde er iets anders. Mijn borsten deden erg pijn en volgens de Premom-app was ik 3 dagen overtijd. Ik had nog een paar oude zwangerschapstests en dacht dat ik er maar een moest doen, al verwachtte ik dat die negatief zou zijn. Ik was verbijsterd toen de test positief werd. Voor het geval de test defect was, kocht ik een digitale Clearblue-test, en ook die was positief.
Iedere dag een mijlpaal
Ik was blij, maar bleef mezelf vertellen dat het waarschijnlijk vóór 12 weken opnieuw in een verlies zou eindigen. Tot 9 weken ging ik steeds terug naar de afdeling vroege zwangerschap van het ziekenhuis vanwege bloedverlies dat kwam en ging; daarna stopte het volledig. Vanaf 6 weken kreeg ik progesteron en ik had regelmatig echo’s. Door mijn medische problemen, eerdere verliezen en een eerdere zwangerschap met het syndroom van Down die ik 2 jaar geleden verloor, gold dit als een hoogrisicozwangerschap. Iedere week, en zelfs iedere dag, voelde als een mijlpaal.
Ik bereikte 12 weken en dacht: wauw, zo ver ben ik nog nooit gekomen. Toch vond ik ontspannen nog moeilijk. Toen kwam 16 weken, daarna 18, en voor ik het wist was ik vandaag 23w4d en in verwachting van een meisje. Ze heeft alle echo’s en mijlpalen goed doorstaan en is gezond. Ik blijf tot 36 weken progesteron gebruiken, krijg bloedverdunnende injecties en ben door de zwangerschapshormonen ook bij de maaltijden met insuline begonnen. Mijn dochtertje groeit geweldig en ik ben dolgelukkig. Hoewel er altijd iets kan veranderen, zei ik tegen mezelf: haal 24 weken, dan heeft ze alle kans om buiten de baarmoeder te overleven. Ze zit echter duidelijk heel comfortabel. Haar voelen schoppen en rollen is het mooiste gevoel ter wereld. Ik kan niet wachten om dit goddelijke wondermeisje met Premom te delen wanneer ze eindelijk geboren is.
Wat ik jou wil meegeven
Als ik één ding mag zeggen tegen iemand die doormaakt wat ik heb meegemaakt: geef alsjeblieft de hoop niet op. Probeer te ontspannen; het gebeurt wanneer de tijd rijp is. Weet dat vrouwen over de hele wereld hiermee worstelen en dat we niet alleen zijn. Premom opent een gemeenschap van steun met vrouwen die echt begrijpen wat je doormaakt en je tijdens het proces helpen. Alleen al iemand hebben om mee te praten is waardevol: een gedeeld probleem is een half probleem en haalt veel gewicht van je schouders. Weet dat je niet alleen bent.
